Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Ex nihilo nihil (= εκ του μηδενός μηδέν)

Ανοικτή επιστολή

Ex nihilo nihil 
(= εκ του μηδενός μηδέν)

  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … χαμένος μέσα στο χρόνο μιας ατέρμονης λύπης για έναν κόσμο καρφωμένο πάνω σ’ ένα σταυρό με ολόχρυσα καρφιά και διαμαντένιο τελείωμα.
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … μέσα σε μια θάλασσα ανάκτησης των δικών μας κατά κυριολεξία ανθρώπων που έκρυψαν στην ψυχή τους (προς όφελος και χάριν ημών, χρόνια τώρα) τον πόνο, την ελπίδα, τη ζωή, το θάνατο μα και την αθανασία των ιδεών, των αξιών, των οραμάτων.
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … ανάμεσα στα βλέμματα των ανθρώπων ως άνθρωπος εξ ανθρώπων ορμώμενος, μεταδίδοντας το άγιον φως του Προμυθέως, ως φως εκ του φωτός, ως σάρκα εκ της σαρκός ενός Θεού των πάντων – ολίγων, επιφανών και αφανών της οικουμένης, ελεήμονα, άναρχον, αυτόνομον και «αδίκως» δίκαιον.
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ …ως μέτρον ενός άμετρου και επαχθούς χρέους έναντι ημών των αφελών που «εδιδάχθησαν» να βλέπουν ανεπαρκώς με τα μάτια της ψυχής ακόμη και τους κατ’ επάγγελμα καταπατούντες τον όρκον τους.
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ …ως αίτιον και αιτιατόν, ως ερώτημα και απάντηση, ως θέση και αντίθεση, ως φως και σκοτάδι ενός σύμπαντος που συνωμοτεί αργά αλλά σταθερά ανά τους αιώνες προς αναζήτησην της αμφισβητούμενης κατά συγκυρία και κατά συνθήκη «αληθείας».
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … κατ’ εικόναν ενός κόσμου που αδυνατεί να κατανοήσει την αιχμαλωσία ως ελευθερία, που αδυνατεί να δεχθεί την ελευθερία ως αποτέλεσμα συνθηκών υπογεγραμμένων εις το όνομα μιας κατηργημένης (εις την πράξην) Δημοκρατίας. Ενός κόσμου που αδυνατεί να κατανοήσει το «εφικτόν» του ανέφικτου ολέθρου, το απάνθρωπον ως ανθρωπίνως «ωραίον», το προσδιοριζόμενον (εκ της ανάγκης της ψυχής και της φύσεως) ηθικόν πλεονέκτημα που αρνείται πεισματικά την πάσης φύσεως εξουσίαν, ακόμη και εκείνης που εκπορεύεται (εκπορνεύεται) από «καλάς» προθέσεις, που όλως τυχαίως καταλήγουν αδόξως σε προσθέσεις των αυτοκαταργούμενων προσδοκιών.
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … ως απομεινάρι μιας χαμένης ευκαιρίας, μιας εκστρατείας στα βάθη τής άγονης γραμμής των οριζόντων, ανάμεσα σε λάβαρα, λόγχες, χάρτες και σχέδια πάνω σε πάπυρους αιώνων γραμμένα με το αίμα των ταπεινών και καταφρονεμένων, αφανών της ιστορίας.
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … ως η φωνή μιας εκκωφαντικής σιωπής που λησμονήθηκε σε κάποια παράλια ανάμεσα σε φλόγες, πτώματα και σχεδίες όπου πάνω τους ταξίδεψε η ιστορία αιώνων.
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … σ’ ένα δάκρυ μιας Ρωμιοσύνης που κοιτάζει στο βάθος του ορίζοντα μια θάλασσα αιμάτινη με επιπλέοντα όνειρα … κάνει αμήχανα έναν σταυρό … κι αναφωνεί … «όχι πάλι Θεέ μου … όχι πάλι» .
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ … ανατέλων δύοντας …ενώπιος ενωπίω
  • Είμαι εγώ … κι εγώ είμαι εσύ …ως προσδοκία αναστάσεως εκ των νεκρών ηρώων ενός τόπου με ιστορία αιώνων … νυν και αεί…αναφωνώντας ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω…. «ακόμη τούτην άνοιξη ραγιάδες ραγιάδες».



Αριστοτέλης Γ. Καλλής
Επ. Πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας
πτ. πολιτικού τμήματος Νομικής Σχολής Αθηνών

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Ένας Έλληνας πολεμιστής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ζητάει δικαιοσύνη από την Ευρώπη

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Α. Γ. Καλλή
Επ. Πρ. Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας
Ένας Έλληνας πολεμιστής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου
ζητάει δικαιοσύνη από την Ευρώπη
«Κύριοι»
Εδώ και επτά χρόνια κρατάτε στα χέρια σας την τύχη τής χώρας μου. Πριν από πολλά χρόνια όμως όταν ακόμα δεν είχατε γεννηθεί, εγώ ο ανώνυμος, αδικημένος και κατασυκοφαντημένος πολίτης πλέον της Ευρώπης, κρατούσα μαζί με άλλους νέους εκείνης της δύσκολης περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στα δικά μου χέρια το δικό σας μέλλον, με κίνδυνο της ζωής μου. Μετά από σκληρές μάχες όπου σκοτώθηκαν χιλιάδες νέοι συναγωνιστές μου, σας παραδώσαμε μια Ευρώπη απαλλαγμένη από τις ναζιστικές αθλιότητες, τα μίση και τα πάθη της μαύρης αυτής περιόδου. Μια Ευρώπη της προόδου, της ευημερίας, των μεγάλων προσδοκιών. Τελειώνοντας λοιπόν ο πόλεμος όπου η δική μου χώρα τον πλήρωσε με θυσίες, αίμα και καταστροφή των υποδομών της, πίστεψα αφελώς όπως αποδεικνύεται, ότι όλοι θα μας θαύμαζαν για την γενναιότητα, την αυτοθυσία και την αγωνιστικότητά μας, έναντι όχι μόνο της χώρας μου αλλά και έναντι της παγκόσμιας κοινότητας. Αντί γι’ αυτό όμως οι τότε μεγάλες δυνάμεις «σκηνοθέτησαν» επιτυχώς (και με τη δική μας ανοχή βεβαίως) μια νέα περιπέτεια για την χώρα μου, για να αποτελειώσουν ότι είχε απομείνει από τις φασιστικές δυνάμεις του άξονα … έναν εμφύλιο. Έτσι διαλύθηκαν και οι υπόλοιπες υποδομές, σκοτώθηκαν κι άλλοι νέοι, και όσοι απομείναμε, άλλοι έφυγαν συμβάλλοντας με την εργασία στην οικονομική ανόρθωση άλλων χωρών που τώρα μας υβρίζουν (βλέπε Γερμανία) και άλλοι όπως εμείς ξαναχτίσαμε αυτή την περήφανη χώρα από το μηδέν. Αυτή τη χώρα του Περικλή, του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, απ’ τις σάρκες των οποίων τρέφετε ακόμη και σήμερα τις φιλοσοφικές σας αναζητήσεις, αυτή τη χώρα που έδωσε τα φώτα και που τώρα λυσσαλέα την ποδοπατείτε, την υβρίζετε, την εξαπατάτε, την ισοπεδώνετε τιμωρώντας την επιδεικτικά γιατί ήθελε να ‘ναι ελεύθερη.
Γιατί κύριοι οι τότε εχθροί της Ευρώπης έγιναν σήμερα οι προνομιούχοι της νέας τάξης πραγμάτων ενώ οι τότε πρωταγωνιστές της υπεράσπισης του ευρωπαϊκού ιδεώδους κατήντησαν κομπάρσοι στο νέο σας «αναπτυξιακό» πλάνο; Τώρα πικραμένος από όλα αυτά με μια πενιχρή σύνταξη που εσείς ορίσατε, σκουπίζω τα δάκρυά μου, γυρίζω πίσω και αναρωτιέμαι αν άξιζε να σκοτωθούν τόσοι νέοι άνθρωποι από την χώρα μου για την δική σας ελευθερία, αν άξιζε να σκοτωθούν τόσοι νέοι Έλληνες για να μας λέτε σήμερα «απατεώνες, τεμπέληδες, γουρούνια, διεφθαρμένους» για να κάνετε εσείς σήμερα πως δεν βλέπετε την κατεχόμενη Κύπρο, την επεκτατική στάση της Τουρκίας, την άδικη πολιτική αντιμετώπιση της Γερμανίας, το πόρισμα του ΟΗΕ που μιλά για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα από εσάς τους δανειστές. Γιατί κύριοι θα πρέπει να ζήσω ξανά στην δική μου ηλικία μια νέα κατοχή, από τις ίδιες δυνάμεις, που δεν χώνεψαν ποτέ πως μια μικρή χώρα κατάφερε ν’ αλλάξει το ρου της ιστορίας, γιατί θα πρέπει να με εξευτελίζουν αυτοί για τους οποίους πολέμησα; Γιατί αυτή η πατρίδα θα πρέπει και πάλι να καταστραφεί, να πεινάσει, να εξαθλιωθεί, να ξαναπολεμήσει για όσα στην Ευρώπη είναι αυτονόητα;
Εγώ κύριοι είμαι Έλληνας και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Και με όσες δυνάμεις μου απέμειναν, θα ορθώσω και πάλι το ανάστημά μου, δίνοντας και την τελευταία μου πνοή για να δω τη χώρα μου και πάλι ελεύθερη, κυρίαρχη, ανεξάρτητη, Δημοκρατική, με το Σύνταγμά της εν λειτουργία, για να φωτίζει (όπως το έκανε άλλωστε πάντοτε εδώ και αιώνες) τη σκοτεινιά της δικής σας ζωής και φιλοσοφίας. Μιας φιλοσοφίας και οικονομικής προσέγγισης που στο κέντρο της υπάρχει μονάχα το κέρδος κι όχι ο άνθρωπος, η χαρά, η αλληλεγγύη, η αγάπη, ο σεβασμός κι η περηφάνια. Εγώ κύριοι πολέμησα για σας, κι εσείς για ευχαριστώ καταστρέφετε τη δικιά μου ζωή και τη δικιά μου χώρα, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών μου. Γιατί; Γιατί τα σύνορα της Ελλάδας δεν είναι και σύνορα της Ευρώπης; Γιατί στη Κύπρο (που είναι Ευρωπαϊκό έδαφος) υπάρχουν ακόμη στρατεύματα κατοχής; Γιατί ανέχεστε την Τουρκία να ανακαλύπτει κάθε λίγο γκρίζες ζώνες αμφισβητώντας το διεθνές δίκαιο; Γιατί ανέχεστε τα Σκόπια να καπηλεύονται τη δική μας ιστορία λέγοντας ότι είναι η Μακεδονία του αυτόπροσδιοριζόμενου ως Έλληνα Αλέξανδρου; Γιατί η δική μου κατεστραμμένη ολοσχερώς χώρα από τα στρατεύματα Κατοχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν αποζημιώθηκε ποτέ; Γιατί οι κλεμμένες αρχαιότητες της χώρας μου κοσμούν ακόμη και σήμερα τα δικά σας μουσεία; Γιατί η δική μου ποτισμένη με αίμα ελευθερία «ζει» σταυρωμένη και ταπεινωμένη στο Διευθυντήριο των Βρυξελών; Γιατί αντιμετωπίζεται μια χώρα με ιστορία αιώνων ως αποικία, ως προτεκτοράτο μιας διεφθαρμένης γηραιάς κυρίας που συνέδεσε το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της με την καταστροφή των άλλων; ΓΙΑΤΙ;
Αριστοτέλης Γ. Καλλής
Επ. Πρ. Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας

Υ.Γ. Το παρόν κείμενο εμπνεύστηκα από τις συνομιλίες που είχα με δύο Νεμεάτες πολεμιστές του 1940, τον αείμνηστο Φίλιππο Παπαγεωργίου και τον εν ζωή (103 χρονών σήμερα) Χαράλαμπο Κουρελή, που τους το αφιερώνω και τους ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

Ανασκαφή της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κορινθίας στο μυκηναϊκό νεκροταφείο των Αηδονίων

Ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει για την προοπτική ανάπτυξης για την περιοχή της Νεμέας. Η ανασκαφή στο μυκηναϊκό νεκροταφείο των Αηδονίων. Η σπουδαία αρχαιολόγος Δρ. Κιμ Σέλτον, διευθύντρια του κέντρου Νεμέας για την κλασική αρχαιολογία του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Berkeley αποτελεί εγγύηση για το όλο εγχείρημα.



"Το μυκηναϊκό νεκροταφείο των Αηδονίων βρίσκεται στην ελαιόφυτη πλαγιά του λόφου που περιβάλλει από ανατολικά την ομώνυμη κοινότητα, προσφέροντας εξαιρετική θέα στην κοιλάδα της Φλιασίας. Το νεκροταφείο έγινε γνωστό μετά τη βάναυση σύλησή του από οργανωμένες ομάδες αρχαιοκαπήλων, τη δεκαετία του 1970. Ακολούθησε ανασκαφή της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, φέρνοντας στο φως ευρήματα που κατέστησαν δυνατό τον συσχετισμό τους με τα προϊόντα της λαθρανασκαφής, όταν αυτά διατέθηκαν για πώληση στο εξωτερικό, το 1993. Η άμεση αντίδραση της ελληνικής πολιτείας οδήγησε στον επαναπατρισμό των αρχαιοτήτων (1996), οι οποίες παρουσιάστηκαν με τα ευρήματα της ανασκαφής στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και σήμερα βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νεμέας.
Στον χώρο των Αηδονίων η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας έχει ξεκινήσει την υλοποίηση ενός σύνθετου προγράμματος. Πρόκειται για μία συστηματική ανασκαφή και έρευνα για τη μελέτη των χρήσεων των τάφων, της δίαιτας και των δημογραφικών στοιχείων του πληθυσμού σε σχέση με την παραγωγή και την κατανάλωση αντικειμένων.

Στο δημοτικό σχολείο της κοινότητας, το οποίο έχει ήδη παραχωρηθεί στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας από τον Δήμο Νεμέας, προβλέπεται η δημιουργία ενός ενημερωτικού κέντρου, όπου μεταξύ άλλων θα αντιπαραβάλλονται τα πορίσματα της ανασκαφής με τις χαμένες, εξαιτίας της εκτεταμένης αρχαιοκαπηλίας, πληροφορίες.

Έπειτα από την σχετική έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, το προηγούμενο διάστημα ξεκίνησε η συστηματική ανασκαφή στο νεκροταφείο των Αηδονίων. Στις 23 Ιουλίου ολοκληρώθηκε η πρώτη περίοδος της ανασκαφής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κορινθίας, υπό την Διεύθυνση του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας, κ. Κωνσταντίνου Κίσσα, με την καθοριστική συμβολή του Nemea Center for Classical Archaeology του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Berkeley, διά της Διευθύντριας του, Αναπληρώτριας Καθηγήτριας, Kim Shelton.

Το νεκροταφείο περιλαμβάνει σχεδόν αποκλειστικά θαλαμοειδείς τάφους, οι οποίοι είναι εξολοκλήρου σκαμμένοι στον φυσικό βράχο και αποτελούνται από τρία τμήματα: τον δρόμο, έναν επιμήκη διάδρομο που οδηγεί από την επιφάνεια του εδάφους στο στόμιο, την υπόγεια είσοδο δηλαδή, μέσω της οποίας εισέρχεται κανείς στον ταφικό θάλαμο. Οι θαλαμοειδείς τάφοι χρησιμοποιούνται καθ’ όλη την διάρκεια της μυκηναϊκής εποχής (π. 1600/1550-1100 π.Χ.) και βρίσκονται συχνά οργανωμένοι σε επιμέρους ομάδες-συστάδες. Όμοια αναπτύσσονται και οι τάφοι των Αηδονίων, οι οποίοι συγκεντρώνονται σε τρεις συστάδες, στο ανώτερο, το μεσαίο και το κατώτερο τμήμα του λόφου, δύο εκ των οποίων ερευνήθηκαν φέτος. Στον τάφο της μεσαίας συστάδας, του οποίου η οροφή είχε καταρρεύσει, διακρίθηκε μία πρωτογενής ταφή και σημαντικός αριθμός ανακομιδών, κτερισμένες κυρίως με πήλινα αγγεία και ειδώλια. Ο τάφος της κατώτερης συστάδας είχε επανειλημμένα χρησιμοποιηθεί, εκτός από τη μυκηναϊκή εποχή, στη γεωμετρική και την αρχαϊκή περίοδο και μεταγενέστερα. Παρά την μακρόχρονη χρήση, στο θάλαμο του τάφου αυτού διατηρήθηκε αδιατάρακτος λάκκος της πρώιμης μυκηναϊκής εποχής (π. 1600/1550 - 1550/1450 π.Χ.), ο οποίος μεταξύ άλλων περιέλαβε ταφή κτερισμένη με χάλκινα όπλα και άλλα αντικείμενα γοήτρου. 
Η μελέτη του συνόλου θα εμπλουτίσει τις γνώσεις για τα Αηδόνια της πρώιμης μυκηναϊκής, τις σχέσεις της θέσης με τις Μυκήνες καθώς και για τις ταφικές πρακτικές στη βορειοανατολική Πελοπόννησο. Στην ίδια περιοχή, σωστική ανασκαφή έφερε στο φως μία συστάδα υστερορωμαϊκών τάφων, τεκμηριώνοντας μία επιπλέον περίοδο χρήσης του χώρου."


ΠΗΓΗ

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Έκτη Νεμεάδα, 10-12 Ιουνίου 201


Επειδή στο δικό μας τόπο η ιστορία συνεχίζει να ζει αιώνες τώρα στα άγια χώματα μιας πατρίδας και στα πρόσωπα που πεισματικά αρνούνται την όποια φθορά... τον όποιο κατακτητή... επειδή στο δικό μας τόπο η ιστορία είναι βίωμα... τρόπος ζωής... φιλοσοφία... κι όχι στείρα επένδυση χρημάτων... επειδή στο δικό μας τόπο ο Έλληνας δεν προσδιορίζει μονάχα την εθνικότητα άλλα και μια παγκόσμια αξία που στο κέντρο αυτής είναι ο άνθρωπος... ο ελεύθερος άνθρωπος....

Τέλης Καλλής... ένας πολίτης μιας κατεχόμενης χώρας.

http://www.corinthia.events/nemeangames/

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

«Πολύφεγγος» σε εντυπωσιακό βραχώδες ύψωμα στην Νεμέα


Φράγκικο κάστρο σε εντυπωσιακό βραχώδες ύψωμα λίγο πιο έξω από τη Νεμέα Κορινθίας προς νότο. Ήταν από τα κάστρα που ήλεγχαν την Κοντοπόρεια Οδό δηλαδή τη δίοδο από την Κορινθία προς την Αργολίδα.
 Ήταν ένα από τα κάστρα της Καστελλανίας Κορίνθου, όπως ο Ακροκόρινθος, το Αγιονόρι, το Σοφικό, ο Άγιος Βασίλειος κ.ά.

Το Όνομα του Κάστρου

Η παλιά ονομασία της σημερινής πόλεως της Νεμέας ήταν Άγιος Γεώργιος. Για αυτό το κάστρο ονομαζόταν και «κάστρο Αγίου Γεωργίου».

Εξαρχής πάντως αναφερόταν και σαν κάστρο Πολυφέγγους ή Poliphant στα Φράγκικα. Το «Πολύφεγγος» μάλλον αφορά μια ευρύτερη περιοχή-φέουδο γύρω από τη Νεμέα και όχι μόνο το βράχο του κάστρου.
Σε άλλες μεσαιωνικές πηγές αναφέρεται με διάφορες ονομασίες: Polifant, Agios Georgios, Άγιος Γεώργιος, San Giorgio, Sancto Giorgio de Polisengo, S. Zorzi Tropico (Καταλανικό).

Ιστορία


Το κάστρο συναντάται για πρώτη φορά σε μεσαιωνικές πηγές στη γαλλική παραλλαγή του «Χρονικού του Μορέως», με τον τύπο Poliphant. Δεδομένου ότι το Γαλλικό χρονικό εξιστορεί γεγονότα μέχρι το 1305, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι το κάστρο είναι κατασκευή του 13ου αιώνα.
Ίσως να κτίστηκε λίγο μετά το 1292, χρονιά που ιδρύθηκε η επισκοπή Πολυφέγγους.
Το μόνο γνωστό περιστατικό από την ιστορία του είναι ότι το 1320 ή την άνοιξη του 1321 το κατέλαβε ο βυζαντινός στρατηγόςΑνδρόνικος Ασάν ενεργώντας για λογαριασμό του Δεσποτάτου του Μορέως. Ήταν μια εποχή που το Δεσποτάτο κέρδιζε συνεχώς έδαφος (και κάστρα) σε βάρος των Φράγκων. Ο Ασάν είχε καταλάβει νωρίτερα τον Άγιο Γεώργιο Σκορτών, μετά την Καρύταινα και συνέχισε προς το κάστρο Πολυφέγγους.
Ίσως οι Βυζαντινοί να μην το κράτησαν για πολύ τότε, δεδομένου ότι περιλαμβάνεται στον κατάλογο των φρουρίων του Πριγκιπάτου της Αχαΐας του 1377 με την ονομασία Santo Georgio de Polifengno. Είναι πάντως πιθανό, η λίστα να περιείχε κάστρα που δικαιωματικά ανήκαν στο Πριγκιπάτο χωρίς στην πραγματικότητα να τα έχει υπό την κατοχή του.
Το 1458 καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς, στην πρώτη εκστρατεία του Μωάμεθ του Πορθητή στον Μοριά. Επί Τουρκοκρατίας δεν αξιοποιείται. Είναι άγνωστο πότε ακριβώς εγκαταλείπεται.
Αναφορά του Γάλλου Pouqueville από το 1730 αναφέρει ότι το Πολυφέγγος δεν είναι παρά «ένας ψηλός βράχος με 36 εκκλησίες, 60 σπηλιές και μια στέρνα», πιθανόν ως εκκλησίες να χαρακτηρίζει τα ασκητήρια των μοναχών. Ούτε λέξη για κάστρο, ερειπωμένο ή όχι.
Ο βράχος είναι περισσότερο γνωστός για την «Παναγιά των Βράχων», τη μονή που είναι σφηνωμένη στο βράχο, κάτω από το κάστρο, στην κατακόρυφη πλευρά του λόφου. Η μονή χτίστηκε μετά την εγκατάλειψη του κάστρου, επί Τουρκοκρατίας. Υπάρχουν όμως στο ναό εξαιρετικές τοιχογραφίες του 11ου ή 12ου αιώνα που δείχνουν και προγενέστερη χρήση, πιθανόν σαν ασκητήριο. Η μονή ίσως ήταν η έδρα της επισκοπής Πολυφέγγους από το 1292 έως την κατάργησή της το 1608.
Δυστυχώς, πότε ακριβώς χτίστηκε η μονή δεν γνωρίζουμε καθώς τα αρχεία κάηκαν από Τουρκαλβανούς το 1770, στα Ορλωφικά. Υπάρχουν ενδείξεις για ύπαρξη της μονής από το 1633, καθώς και αναφορά της σε Ενετικά έγγραφα του 1698. Η Παναγία του Βράχου γνώρισε μεγάλες δόξες από τις αρχές του 19ου αιώνα μέχρι και την εποχή του Καποδίστρια, ενώ κατά τη διάρκεια της Επανάστασης προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Αγώνα.

Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία

Από το μεσαιωνικό οικισμό και το μικρό φρούριο που τον προστάτευε σώζονται πλέον ελάχιστα κατάλοιπα. Η κορυφή είναι οχυρωμένη με τείχος και ένα πύργο. Μια διπλοκάμαρη υδατοδεξαμενή βρίσκεται κοντά στον πύργο, στην άκρη του γκρεμού. 

Πιο κάτω στην πλαγιά βρίσκονται τα ερείπια διαφόρων κτισμάτων. Προφανώς πρόκειται για τα σπίτια του οικισμού. Η καλυπτόμενη έκταση δεν ξεπερνά τα 10 στρέμματα.
Το κάστρο δεν έχει ερευνηθεί ποτέ συστηματικά εξ όσων γνωρίζουμε, γι’ αυτό δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες ούτε φωτογραφίες.



 
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Α. Γ. ΚΑΛΛΗΣ
«ΒΑΡΕΘΗΚΑ»
Ή
«ΜΙΑ ΤΥΧΑΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΤΥΧΑΙΟ
ΒΟΥΛΕΥΤΗ (ΜΗΔΕΝΟΣ ΕΞΑΙΡΟΥΜΕΝΟΥ)»


Κύριε Βουλευτά
ΒΑΡΕΘΗΚΑ τις αστοχίες σας, τα κούφια σας λόγια, τα άνανδρα διλήμματά προς το λαό, όποτε και όταν αισθανθείτε ότι κινδυνεύει η θέση σας. Ανδρωθήκατε σε μια Δημοκρατία που θυσιάστηκαν χιλιάδες νεκροί και από τις δύο παρατάξεις, για να ανθίσει, και σεις…τη πήρατε παιδούλα, την ξεπουλήσατε, τη διαπομπεύσατε, την εκπορνεύσατε, την καταστρέψατε, την κομματιάσατε και τέλος την πετάξατε στον κάλαθο των αχρήστων μαζί με τα υπολείμματα (δυστυχώς ανακυκλώσιμα) της ιστορίας, που «οραματίζονται» δικτατορίες ολοκληρωτικά καθεστώτα, ναζιστικά στρατόπεδα, Γκουαντάναμο, Γκούλακ, Μακρονήσια, Γκέτο, θαλάμους αερίων και τάγματα εφόδου.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ ν’ αλλάζετε απόψεις και θέσεις ανάλογα με τη θέση που βρίσκεστε κάθε φορά (κυβέρνηση ή αντιπολίτευση). Νομίζετε πως είστε Δημοκράτες και ο φασισμός εμπεριέχεται σε πολλές εκ των πράξεών σας. Αποφασίζετε κεκλεισμένων των θυρών λες και το Κράτος είναι ιδιοκτησία σας. Αλλάζετε και ψηφίζετε πολυνομοσχέδια κατά το δοκούν, εξασφαλίζοντας πρωτίστως τα συμφέροντα των ξένων τοκογλύφων – δανειστών. Διαγράφετε με ευκολία όποιον διαφωνεί με την επίσημη γραμμή του ενός αλάθητου και ελέω θεού ηγεμόνα (βλέπε αρχηγό κόμματος). Διαπομπεύετε όποιον τολμήσει να έχει άλλη άποψη, όποιον τολμήσει να «συλλογάται ελεύθερα».
ΒΑΡΕΘΗΚΑ την μίζερη φύση σας, την αναλγησία σας, την αντεθνική σας υστερία, την αυθαιρεσία σας, την δήθεν προοδευτικότητά σας, το «αποφασίζομεν και διατάσομεν» με πρόσχημα τον κίνδυνο ανατροπής της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που εσείς κατακρεουργήσατε ανατρέποντάς την στην πράξη τα τελευταία κυρίως εφτά χρόνια.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ να είμαι μόνος μεταξύ μόνων και απροστάτευτων νεόπτωχων Ελλήνων (λαμπρό σας «δημιούργημα» μαζί με τα συσσίτια ανέργων και τα υποσιτισμένα παιδιά που λιποθυμούν) απέναντι στα προβλήματα που μας δημιουργείτε σε καθημερινή βάση, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η περιουσία, η σωματική μας ακεραιότητα, η εργασία, το μέλλον των παιδιών μας, η σύνταξη (;), η ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη, η ελευθερία μας. Το σημερινό κατάντημα εννοούσατε όταν μιλούσατε για ίσες ευκαιρίες, για το η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, για τα περήφανα γηρατειά, για την επανίδρυση του κράτους, για την τελευταία ελπίδα;
ΒΑΡΕΘΗΚΑ τις κόκκινες γραμμές που δήθεν τραβάτε για να διαχωρίσετε το κακό χθες, από το δήθεν «ελπιδοφόρο» αύριο που όλως τυχαίως αφήνει ατιμώρητους τους εκάστοτε συνοδοιπόρους σας (πλην εξαιρέσεων) στα μεγάλα και κατάπτυστα οικονομικά σκάνδαλα (βλέπε ασυλία).
ΒΑΡΕΘΗΚΑ να νομοθετείτε αρνητικά για μας και θετικά για σας (βλέπε προνόμια βουλευτών μισθούς – συντάξεις – αναδρομικά – ατέλειες - αφορολόγητο).
ΒΑΡΕΘΗΚΑ να επικαλείστε μονίμως τη σωτηρία της χώρας, για να μειώσετε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, για να ανατρέψετε τις εργασιακές σχέσεις, να εκμηδενίσετε το κοινωνικό κράτος, την παιδεία, την υγεία, για να υπογράψετε μνημόνια που ξεπουλάνε τη χώρα στο βωμό της σωτηρίας του τραπεζικού (και μόνο) συστήματος, και από την άλλη να διατηρείτε αλώβητα όλα εκείνα που συντηρούν τη δική σας «τάξη» που πλέον δυστυχώς ομοιάζει με την «Βασιλική οικογένεια» και τη χουντική νομενκλατούρα.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ να βρίσκετε διαρκώς δικαιολογίες για να εξαθλιώσετε μέσω μιας πενιχρής σύνταξης, την τιμημένη γενιά που έφτιαξε την Ελλάδα από το μηδέν του εμφυλίου, ενώ παράλληλα εσείς δικαιολογείτε 19.141.368 ευρώ ετησίως για συντάξεις πρώην βουλευτών και ευρωβουλευτών, όπως επίσης και συνταξιοδοτικό δικαίωμα στα 65 έτη με 48 μήνες θητείας για όσους εξελέγησαν μέχρι το 1990. Πως μπορείτε ακόμη να κοιτάτε στα μάτια την χαμένη γενιά των 300 ευρώ και να μιλάτε για οράματα, εσείς οι εφιάλτες του ιστορικού γίγνεσθαι μιας χώρας που στέκει αιώνες απέναντι σε κατακτητές και που ποτέ δεν είχε φαντασθεί ότι οι χειρότεροι εχθροί του λαού θα ήταν αυτοί που κατοικούσαν εντός των τοίχων, εσείς οι ως τα χθες υποστηρικτές μας και νυν διώκτες μας, εσείς οι ως τα χθες διώκτες μας και νυν υποστηρικτές μας.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ να σας βλέπω να κλέβετε την τελευταία ελπίδα από τον γέροντα, τη φλόγα για ζωή, εργασία, προοπτική από τον νέο.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ τις συγνώμες σας, την κλεπτομανία σας, την μεγαλομανία σας, τη δουλικότητά σας έναντι των ισχυρών παραγόντων της Δύσης, την απρέπειά σας έναντι αυτών που πολέμησαν, αυτών που έχασαν παιδιά, γυναίκες, άντρες, αυτών που έχασαν τα νιάτα τους, αυτών που αντιστάθηκαν σε όλους εκείνους που προφήτευαν το θάνατο μιας χώρας που έβγαινε λαβωμένη από κατακτητές, εμφυλίους και πολέμους.
Καημένη Ελλάδα, σου απέμειναν οι ανάξιοι της ιστορίας σου, οι φωνασκούντες εκ του ασφαλούς πολιτευτές, συνοδοιπόροι μιας αναξιόπιστης εξουσίας, εραστές του ολοκληρωτισμού, των δικτατοριών δοσίλογοι και ανιστόρητοι, όλοι μαζί συνωστισμένοι στο χάος του μυαλού τους, οι ολίγον επαναστάτες, οι ολίγον δημοκράτες, οι ολίγον τίποτα κι απ’ όλα, που με τις αστοχίες τους προάγουν τα φασιστικά μορφώματα σε ρυθμιστικούς παράγοντες.
Που είναι μωρέ η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;
Που είναι οι Δημοκράτες του παρελθόντος, οι ταπεινοί αγωνιστές που αρνήθηκαν τιμές και αξιώματα, πεθαίνοντας εξόριστοι από τον παράδεισο των επιφανών πικραμένοι και ξεχασμένοι μα ήρεμοι και γαλήνιοι για όσα πρόσφεραν, κομμάτια από μια ψυχή ελεύθερη, ενός λαού φιλόξενου ενός λαού εργάτη (παρά τις ύβρεις των «εταίρων» μας) ενός λαού φως εκ του φωτός, ενός πανάρχαιου πολιτισμού, ενός λαού που γέννησε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ενός λαού που έκλαψε για όσα έχασε στον Πόντο, στη Σμύρνη, στη Κύπρο, για όσα «έχασε» σε μια αποβάθρα την δεκαετία του ’50 περιμένοντας το πλοίο «Πατρίς», σε μια αποβάθρα που καταφέρατε εσείς (μηδενός εξαιρουμένου) να ξαναχτίσετε πέτρα τη πέτρα για να διώξετε και πάλι όσους απέμειναν, όσους ακόμη ήθελαν να είναι ελεύθεροι σε μια χώρα περήφανη και ανεξάρτητη.

Υ.Γ. Αφιερώνεται στον αγωνιστή της Δημοκρατίας Αλέκο Παναγούλη για να παραδειγματίζονται οι επιδοματικοί, κρατικοδίαιτοι, κατ’ επίφαση και εκ του ασφαλούς «επαναστάτες» της μεταπολίτευσης.



Α. Γ. Καλλής
Επ. πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας